Spuitgasten

27 januari 2015

Spuitgasten

“Zei je nu: brandweer?”
“Je hebt het goed verstaan. Die van Amsterdam-Amstelland om precies te zijn.”
Het is zondagmiddag. Mijn levensgezel en ik bespreken in café De Rechtbank mijn laatste sollicitatie.
“Maar wat ga je daar dan doen?”
“Wat denk je? Leren hoe je van een glijpaal afdaalt.”
“Met jouw hoogtevrees zeker.”
“Daarom juist. Er is wel eens een brandweerman neergestort van zo’n paal. Vijf meter naar beneden. Morsdood! Maar serieus: bij de brandweer hebben ze een webredacteur nodig.”
“Die gasten zitten ook overal!”
“Het is een tip van de mevrouw van de Transitie Organisatie. In eerste instantie leek het me niets. Moi? Bij de brandweer? Maar er begint nu toch iets te prikkelen.”
Mijn gedachten formulerend verspringt mijn blik van de opgezette koedoe boven onze tafel via de muur - een foto van een uitwaaierende vlucht duiven op een strand - naar de bijna lege kop chocolademelk voor me. Dan kijk ik naar mijn partner en zijn nog onaangeroerde cappuccino.
“Weet je, soms snak ik naar beroepen die er een eeuw geleden ook al waren: bakker, metselaar, brandweerman. Dat een samenleving verandert is normaal, maar de snelheid waarin het gebeurt de afgelopen tientallen jaren is ongeëvenaard in de geschiedenis. Alles wordt complexer. Modes en trends volgen elkaar steeds sneller op.”
“Dus word jij webredacteur, want dat beroep is oeroud.”
“Het gaat om het principe. Brandweermannen en -vrouwen zijn bovendien mensen die iets goeds en nuttigs doen voor anderen. Een verademing in deze narcistische tijd.”
“Leg uit.”
“Afgelopen jaar was die van Heleen van Royens tampon selfie. Moet ik verder gaan?”
“Laat maar.”
“Allerlei waarden verschuiven. Privacy bijvoorbeeld is ook niet meer wat het was sinds Wiki- en Sony Leaks. Je privémail kan zomaar openbaar worden gemaakt. Waar is de tijd gebleven dat je er nog zelf verantwoordelijk voor was als er informatie bij de verkeerde personen terechtkwam?”
“Is jou dat dan weleens overkomen?”

Soms snak ik naar beroepen
die er een eeuw geleden al waren

“Mij niet, maar een vriend vond de e-mail van zijn baas zo hilarisch dat hij die wilde doorsturen naar een collega. Hij schreef er zijn ongezouten commentaar bij over die ‘hersenloze zaadcel van een chef’( hij was lekker op dreef). Helaas drukte hij op REPLY en niet op FORWARD. Je snapt hem wel. Eigen schuld.”
“Onbedoelde selfleak!“
“Precies. Maar men loopt tegenwoordig ook met van alles te koop.  Iedereen wil zijn fifteen minutes of fame. KIJK NAAR MIJ. Zelfs het oersaaie baken van degelijkheid – het cv – moet tegenwoordig voorzien zijn van een portretfoto. Dat heeft overigens niet voorkomen dat al mijn laatste afwijzingen voor sollicitaties waren gericht aan mevrouw Den Held. “
“Afgezien van jou, de zoon van Toon Hermans en de eigenaar van de kledingzaak hier vlakbij, zijn er ook niet zoveel mannen die Gaby heten.”
“Klopt, hoewel de foto bij mijn cv de nodige duidelijkheid schept.”
“Als er tachtig sollicitanten zijn, zie je weleens iets over het hoofd."
Thuisgekomen bekijk ik uitvoerig de website van Brandweer Amsterdam-Amstelland (Brandveiligheid is uw eigen verantwoordelijkheid).  De vacature wordt almaar aantrekkelijker. Ik zie de stoere bedrijfsuitjes al voor me:  jeepsafari, quad-rijden, parachutespringen, zweefvliegen, survival…
Maar in mijn mailbox valt hij dan toch: de afwijzing.

Geachte heer Den Held,

Naar aanleiding van uw sollicitatie naar de functie van Web Redacteur delen wij u mee dat de selectiecommissie heeft besloten uw kandidatuur niet in de procedure mee te nemen.

Ik druk op REPLY en richt me tot mijn geliefde:

Nou schat, weer mis. Een cursus paaldansen zit er niet in. Maar die spuitgasten hebben tenminste mijn geslacht goed geraden.

En SEND.

hits 6919

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties