Last minute

12 september 2017

Last minute

Nadat ik in mijn eerste jaar overspannen raakte kon ik heel wat vakken niet meer volgen zoals ik dat wilde. Ik heb alles op inzicht gedaan en geen bladzijde meer gelezen van de verplichte literatuur. Feitelijk komt het erop neer dat ik alles vanaf periode 3 uit het eerste jaar tot aan mijn bachelorscriptie op de kennis heb gedaan die ik had opgepikt in vooral de eerste periode van jaar 1. Niet dat ik lui ben en zo’n fan ben van uitstellen. Ik kon gewoon niet meer. Mijn lichaam stribbelde tegen.

Uiteindelijk heb ik alles gehaald en zit ik nu in mijn master Social and Cultural Anthropology. Maar ook dit ging niet zonder slag of stoot. Ik heb pas last minute besloten om de master te gaan doen.  

Als je zo vermoeid bent, vier jaar lang, dat je al hoofdpijn krijgt bij het lezen van een alinea, het horen van een vallende potlood of geen kritiek meer kunt velen, wordt het kiezen van een vervolgopleiding er niet makkelijker op. Ik had me ver van tevoren ingeschreven voor de master, maar heb m op het allerlaatst  ingetrokken. Om vervolgens op de laatste avond voor het begin van het academisch jaar met allerlei vragen te worstelen en uiteindelijk de inschrijving toch door te zetten.

Ik dacht even dat ik er helemaal klaar mee was. Het eindeloos relativeren van alles, de ingewikkelde artikelen die zoveel weghebben van poëzie dat je er moe van wordt (zelfs als ben je rapper, schrijver en poëet) en de herkauw tentamens... Ik kon er niet meer tegen.

Daar zat ik dan. Vier jaar van overspannenheid, een mixtape, een EP en heel wat levenservaring verder

Ik wilde me weer volledig storten op muziek en geld gaan verdienen. Ik wilde niet langer in de collegezalen zitten met van die houten klapstoelen die je rug afmaken als je er meer dan een uur op zit. Ik had geen zin meer in de diepte van het vak, ik was er klaar mee. Dacht ik…

Eenmaal uitgeschreven had ik even vrede met mezelf. Het ging een dagje wat beter. De tweede dag begonnen de alarmbellen te rinkelen en dacht ik: oh ow, dit had ik niet moeten doen. Uiteindelijk heb ik na vijf  mailtjes en heel wat frustratie de inschrijving met een omweg kunnen doorzetten.

Daar zat ik dan maandag. Vier jaar van overspannenheid, een mixtape, een EP en heel wat levenservaring verder. Ik had er ook niet zozeer een nieuw argument voor. Het voelde gewoon goed om mijn levenspad te vervolgen en niet af te haken.

Hoewel ik soms moe word van het eindeloze cultuurrelativisme en de zinsconstructies met tien omwegen om een simpel puntje aan te duiden, begrijp ik het tegelijkertijd ook wel weer. Uiteindelijk zijn we bezig met cultuur. Dat is zoiets als alles en niets. En alles en niets leg je niet zomaar even uit aan iemand. Alles en niets is letterlijk alles en niets. Je doet een poging om het te beschrijven en begrijpelijk te maken. Je verdiept je erin om vervolgens op te merken dat je het veel simpeler kunt verwoorden.  Je bekijkt het oppervlakkig en ziet dat er veel meer bij komt kijken. Je verzint tien theorieën en relativeert ze alle tien ook weer eindeloos. Je komt telkens op een briljant idee en komt er dan achter dat ergens in die dikke stapel oneindige literatuur iemand jouw idee al heeft verwoord. En het feit dat je soms zo ‘dom’ kunt overkomen op een docent of student compenseer je met dat ene momentje genialiteit tijdens een college Bourdieu.

Al met al zit ik inmiddels in mijn zesde jaar VU en na drie dagen colleges, werkgroepen en zware artikelen kan ik toch zeggen dat ik goed zit. Ik volg mijn passie en niet mijn portemonnee. Ik ga voor geluk en niet voor status. Ik ga voor inhoud, niet voor vorm. Ik ga voor mezelf en niet de voor wereld!

 

Illustratie: Dido Drachman

hits 451

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties