Kiss and say goodbye

06 oktober 2014

Kiss and say goodbye

"Doet u maar drie dozen petits fours. Nee, anders niets", zeg ik tegen het meisje achter de toonbank van bakkerij van Schaik. De bakker en de slager wonen nog altijd samen aan de Buitenveldertselaan. Rosbief aan de ene, slagroomsoezen aan de andere kant van de winkel.
"Alstublieft. Heeft u iets te vieren?"
"Ja, een afscheid."

Afscheid nemen. Zijn daar cursussen voor? Ter ere van de allerlaatste balie van MediaXperience versieren we deze met slingers en ballonnen. We hangen teksten op met GOODBYE MEDIAXPERIENCE en:  WE ARE LEAVING. We draaien nummers als: Kiss and say goodbye van The Manhattans. Ik neem niet alleen afscheid van mijn collega’s en mijn werkzaamheden, maar ook van dat deel van mezelf dat gisteren nog de trein nam naar Amsterdam Zuid. Van de klanten die om vijf voor vijf nog het geluid willen regelen bij een bijeenkomst op diezelfde avond. Van het bureau waar ik aan werkte, mijn kamer, de studio met de ‘politieruit’, de hippe studiezaal met de rode cubes, de computers, het koffiezetapparaat, de pennen die almaar verdwijnen, de her en der opdoemende muizenkeutels, de mailbox, de bonnen, de computersystemen, de beamers en de voicerecorders. Vandaag doe ik alles voor het laatst en ik verbaas me dat het gaat als elke keer daarvoor. Niet dat ik dacht dat er een brassband, voorgegaan door dansmariekes met gouden sjerpen binnen zou vallen. Maar toch. Alles gaat gewoon door. Niemand heeft zich ziek gemeld. Niemand doet iets raars. Niemand gooit zand in de machine.  Ook ik niet. Ik bestel geen paaldanseres in plaats van een beamer, mail geen F*CK YOU naar klanten in plaats van: met vriendelijke groeten.

Ik bestel geen paaldanseres in plaats van een beamer

MediaXperience! Mijn gedachten gaan terug naar de euforie bij de start van dit kenniscentrum. Een fantastisch experimenteel platform voor audiovisuele technieken. Volgens sommigen een over het paard getilde droom die wel uiteen moest spatten. Dat gebeurde helaas ook. Langzaam. Als een concordia die in slow motion ter aarde stort.

"Wat ga je nu de komende dagen doen?" vraagt mijn echtgenoot bezorgd als ik terugkeer van het afscheidsdiner met mijn collega’s.
"Bijkomen! Maar ik zit vol plannen", antwoord ik strijdbaar. "Ik pak het sporten weer op. Ik maak een schema waarin ik mijn plannen voor de komende tijd verwerk. Ik ga netwerkgesprekken voeren en ik heb een afspraak met een uitgever over mijn roman. Het is geen makkelijke periode, maar ik heb het allemaal wel op een rijtje."
"Bewonderenswaardig hoe kalm je het oppakt. Tussen twee haakjes, de koffie is op."
"Ik laat me niet gek maken", zeg ik vastberaden. "Uhm… wat zei je nu als laatste?"
"Er is geen koffie meer."
"Wat?"
"Dat er geen koffie meer is."
"Geen KOFFIE meer?!”
"Dat zei ik."
"Lieve help, wat moet ik NU beginnen?"

hits 3646

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties