Betty Schemer in het vrijwilligershok

19 mei 2015

Betty Schemer in het vrijwilligershok

Het is dinsdagochtend en ik open de deur naar mijn werkplek op de vierde verdieping van de toren van Naturalis. Het is een kamer zonder daglicht. Een donker raam geeft uitzicht op de bezoekersruimte beneden. Tegen de rechterwand van de kamer staan drie bureaus. Een magere man met een klein sikje zit aan het rechterbureau. Hij staart geconcentreerd naar het computerscherm. Als ik achter de linker tafel wil plaats nemen roept hij:  “Niet daar!” Hij kijkt niet op van zijn scherm. “Daar zit Betty Schemer altijd. Ze wordt pisnijdig als je op haar plek zit.”
“Haar plek? Vrijwilligers hebben toch geen vaste plaats?”
“Zij wel. Ga niet met haar in discussie: dat is zinloos. In ruil daarvoor haalt ze koffie voor je.”
Met tegenzin neem ik plaats achter de middelste desktop. Die is zo traag als stroop uit een koude kelder.
“Ben jij ook vrijwilliger?” vraagt de man met het sikje.
“Nee, ik loop stage. Ik schrijf de teksten voor het Google Streetview Project. Je wandelt daarmee online door het museum. Ik heb me omgeschoold tot webredacteur sinds ik vorig jaar ontslagbedreigd ben bij de VU.”
”Dan kunnen we elkaar een hand geven. Ik ben ook ontslagbedreigd sinds vorig jaar. Ik was grafisch tekenaar bij een biologisch tijdschrift. Je moet bezig blijven, anders word je knettergek. Daarom werk ik hier als vrijwilliger. Ik teken nu  een menselijk skelet op handen en voeten. Wacht ik haal Harrie even, dan kan ik de stand van de botten vergelijken.” En weg is de sik. Even later rijdt hij een skelet op een standaard met wieltjes naar binnen.
“Dit is Harrie!”
Terwijl ik Harrie bewonder, stuift er een klein vrouwtje met zwart haar in een slordige knot en kersenrood gestifte lippen de ruimte binnen. Ze neemt links van mij plaats.
“Je weet dat Betty Schemer zo meteen komt!” roept de sik haar toe.

“Wie zat hier?”
Ze kijkt ons aan alsof we een moord gepleegd hebben

“Fuck Betty. Maak je geen zorgen, Alex. Ik ben zo weg. Man, ik heb me daarnet toch iets gênants meegemaakt! Ik zou een inleiding houden bij de lezing van professor De Kwaadsteniet over de vliegende vos. Het publiek zat klaar, maar de stoel van de professor bleef leeg.  Dus ik sta daar en hoor mezelf tegen het publiek zeggen:
In afwachting van de professor zal ik jullie iets algemeens vertellen over vossen. Wist ik veel dat een vliegende vos een soort vleermuis was!  Slecht voorbereid is een understatement. Terwijl ik me daar onsterfelijk belachelijk sta te maken, tikt die professor me op de schouder.
Je moet ophouden, fluistert hij.
Waarom? vraag ik verbaasd.
De vliegende vos valt uit elkaar.
“Dat gekke beest stond op sterk water en die hadden ze voor de lezing eruit gehaald om aan het publiek te tonen. Maar blijkbaar kon dat vliegende geval dit niet aan. Lezing afgelast. Goddank, want dat leidde mooi af van mijn flater. Jongens, ik ben weer weg, kan Betty Kutjeschemer hier lekker zitten.”
En weg was mevrouw de vliegende vos. Ze botst bijna tegen een jongen op met een klein rond brilletje, een flinke kinnebak en blonde krullen. Ook hij neemt links van mij plaats. Alex en ik kijken hem doordringend aan.
“Ja, ik weet het”, zegt de jongen. “Hier zit Betty Schemer.  Maar ik moet hier toch echt werken aan mijn project over Kor en Bot.”
“Is dat een cabaretduo?” vraag ik.
“Het is een genootschap van wetenschappers die expedities in de Oosterschelde organiseren. Daar worden veel fossielen gevonden. In Zierikzee woont een vissersfamilie die al generaties lang helpt met het verzamelen van die fossielen. Dat is toch fantastisch? Ze worden met de netten van de vissers omhoog gehaald. Bij de eerste vondst komt steevast de jeneverfles tevoorschijn.”
Na deze uitleg concentreert hij zich op zijn werk en martelt in rap tempo het toetsenbord. Dan staat hij op en loopt weg.  Een stief kwartier later stapt een blonde vrouw van middelbare leeftijd met grote blauwe kinderogen de ruimte binnen.  Ze loopt naar de computer waaraan de jongen had gewerkt.
“Wie zat hier?” Ze kijkt ons aan alsof we een moord gepleegd hebben. Wij mompelen iets, maar ze wacht niet op antwoord. Resoluut zet ze de computer uit. Ik hoop dat die jongen geen belangrijke documenten  open had staan.
“Koffie?”
“Graag, Betty!” roepen wij in koor.

hits 4607

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties